Okienkowanie zmniejsza przeciek widma transformaty przez zminimalizowanie amplitudy listków bocznych funkcji sinc sin(x)/x. Sprawia się to poprzez wymuszenie na wartości wejściowego ciągu, również na jego początku, jak również na końcu przedziału próbkowania, by bez problemu zmierzał do pojedynczej wspólnej liczby. Obecnych jest wiele różnorakich kształtów okien, które posiadają swoje swoje plusy i wady. Wybór właściwego okienka uzależniony jest od jego wykorzystania, ale niezależnie od tego, które okno zostanie wyselekcjonowane, zawsze niweluje się przeciek objawiający się w wartościach wyjściowych DFT, porównując z przeciekiem występującym w przypadku okna prostokątnego. Okienko Bartletta, Hamminga i Hanninga mają dużo większe wyciszanie listków bocznych, niemniej jednak szerokość ich listków podstawowych jest dwa razy większa, niż dla okna prostokątnego. Im szerszy listek podstawowy, tym mniejsza jest rozdzielczość DFT. Największe tłumienie w paśmie nieprzepuszczającym posiada okno Blackmana-Harrisa, niemniej jednak ma a przy tym jedną z największych szerokości listka podstawowego. Generalnie można stwierdzić, że im większe wygłuszenie listków pobocznych, tym szerszy jest listek zasadniczy. Wybór okienka stanowi kompromis pomiędzy szerokością listka bocznego, wyciszeniem w paśmie zaporowym i szybkością niwelowania listków pobocznych w miarę wzrostu częstotliwości. Okienko Kaisera ma regulowany ,jakim jest dobroć, zapewniająca w pewnym zakresie dostać pożądany kompromis.