Przetwornik magnetoelektryczny złożony jest z mechanizmu drgającego złożonego z membrany, cewki ruchomej oraz zawieszeń, przymocowanych do okalającego kosza. Powłoka jest pobudzana do drgań poprzez cylindryczny przewodnik nawinięty na karkasie, przymocowanym do powłoki drgającej. Początek i koniec są doprowadzone do zacisków głośnika. Induktor mieści się w szparze powietrznej pierścienia z materiałem magnetycznym stałym. Wzdłuż tej przerwy zbada się rozkład Bl głośnika. W sytuacji gdy poprzez uzwojenie przewodnika przepływa prąd o natężeniu I, na induktor i sztywno z nią połączoną powłokę drgającą oddziałuje siła F. Siła ta powoduje ruch przewodnika w głąb lub na zewnątrz szpary, w zależności od kierunku prądu w cewce. Przetworniki magnetoelektryczne są w taki sposób budowane, by w czasie bezruchu powłoki drgającej (dla wychylenia x=0 [mm]), cewka znajdowała się w jak najobszerniejszym polu magnetycznym. Bez wątpienia idealnie było aby gdyby wraz z ruchem wartość B była niezmienna. Teoretycznie wielkość indukcji magnetycznej w czasie wychylenia spada, stąd funkcja rozkładu Bl jest paraboliczna. W praktyce maksymalna wartość Bl nie musi występować dla położenia x=0 [mm], i prócz tego krzywa rozkładu Bl nie zawsze jest parabolą. Powinien być nią jednak, gdyż poruszająca się cewka porusza powłoką, której drganie do przodu stwarza zagęszczenia, a z powrotem rozrzedzenia cząstek przed powłoką, a w związku z tym powstanie fali dźwiękowej, która będzie bardziej idealna im lepiej funkcja rozkładu Bl będzie przybliżała się właściwej paraboli.